Page 51 -
P. 51

โครงการหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ด้านการเกษตร เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

                                                                                                        23





                     2.3 ผลกระทบของโลกาภิวัตน
                             โลกาภิวัตน เปนคําศัพทเฉพาะที่บัญญัติขึ้นเพื่อตอบสนองปรากฏการณของสังคมโลกที่

                     เหตุการณทางเศรษฐกิจ การเมือง สิ่งแวดลอม และวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในสวนหนึ่งของโลก สงผล
                     กระทบอันรวดเร็วและสําคัญตอสวนอื่นๆของโลก (พจนานุกรมราชบัณฑิตยสถาน 2542) โลกาภิ

                     วัตนที่ผูคนสวนใหญคิดวานําความเจริญมาให ไดสรางผลกระทบทั้งทางลบและทางบวกกับผูคน
                     มากมายแมกระทั่งครัวเรือนเกษตรกร งานศึกษาที่เกี่ยวของกับการเปลี่ยนแปลงทั้งดานเศรษฐกิจ

                     และสังคมที่มาจากการพัฒนาเพื่อใหเกิดความเจริญอยางตอเนื่องอาทิเชน ภัทธนันท ไชยประภา
                     (2542) สัญญา ศรีคงทอง (2546)  ผลการศึกษาที่ไดเปนไปในแนวทางเดียวกันคือวา ดานฐานะ

                     ทางเศรษฐกิจ ทําใหชาวบานมีรายไดสูงขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจของชุมชน เชน การ
                     เปลี่ยนแปลงการประกอบอาชีพหรือปรับปรุงอาชีพของชาวบานในชุมชน ชาวบานมีรายจายสูงขึ้น

                     เนื่องจากความตองการในการบริโภคมีมากขึ้น เชน จากเครื่องอุปโภคบริโภค จากสิ่งอํานวยความ
                     สะดวก นอกจากนี้ ชาวบานมีภาระหนี้สินสูงขึ้น เชน จากการใชเครื่องมือในการผลิตที่ทันสมัย

                     ยิ่งขึ้น ทําใหชาวบานตองลงทุนสูงมีการนําเทคโนโลยีเขามาใชในการผลิตสงผลใหตนทุนการผลิต
                     สูงขึ้น มีรายจายในการผลิตเพิ่มมากขึ้นและเกิดภาระการเปนหนี้สิน มีการกูหนี้ยืมมากขึ้น

                     สอดคลองกับสุริชัย หวันแกว (2553) กลาววา การเปลี่ยนแปลงทางสังคม มีสาเหตุมาจากปจจัย
                     ปจจัยทางเศรษฐกิจ เนื่องจากมนุษยตองทํามาหากิน ดวยเหตุความตองการทางเศรษฐกิจเหลานี้

                     เองของมนุษยอาจกอการเปลี่ยนแปลงได เชน เกษตรกรรม และอุตสาหกรรมเพื่อการสงออก
                                 ปญหาทางเศรษฐกิจที่มาพรอมกับโลกาภิวัตน หรือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอยาง

                     ตอเนื่องคือเกษตรกรผูปลูกขาวตองเผชิญกับการมีรายไดไมพอกับรายจายทั้งนี้เพราะตนเหตุของ
                     ปญหาเกิดจาก“ความตองการ”  ในระยะเริ่มตนของปจจัย 4 เพื่อความอยูรอดแตเมื่อปจจัย 4 ถูก

                     เติมเต็มก็จะกลายเปนตองการสิ่งที่นอกเหนือจากปจจัย 4 ซึ่งอาจจะไมจําเปนมากนักเชนเครื่อง
                     อํานวยความสะดวกในครัวเรือน ทั้งหมดเปนไปเพื่อใหตนเองมีความสุขความสบายมากยิ่งขึ้นจน

                     บางครั้งอาจกลายเปนความฟุงเฟอ  ดังนั้นทรัพยากรทางการเงินที่เปนสื่อกลางในการนํามา
                     แลกเปลี่ยนเปนทรัพยากรที่ตองดิ้นรนหาที่ปรากฏในวิธีการที่หลากหลายทั้งรับจางนอกภาค

                     การเกษตร ทํางานหนักเพิ่มมากขึ้น ลงทุนในระบบผลิตมากขึ้น  สวนใหญเปนไปในลักษณะกูยืม
                     สงผลใหคานิยมและพฤติกรรมการใชชีวิตเปลี่ยนแปลงไปเปนที่มาของรายจายไมสมดุลกับรายได

                     สงผลใหขีดความสามารถในการพึ่งพาตนเองลดลง สุดทายทางออกที่เหลือคือรอคอยภาครัฐให
                     ความชวยเหลือ

                            ในสภาพที่การดํารงชีวิตที่พึ่งพิงระบบตลาดซึ่งเปนปจจัยภายนอกที่เกษตรกรไมสามารถ
                     ควบคุมไดหรือควบคุมไดยากนั้น ทางออกคือเกษตรกรตองปรับวิธีคิดที่สงผลตอการเปลี่ยนแปลง

                     พฤติกรรมการดํารงชีวิต ทั้งในระบบการผลิตที่ตองทบทวนวิธีการลงทุนดวยการกูยืมมาลงทุนกอน
                     แลวคอยสงใชทีหลัง และระบบการดํารงชีวิตที่เนนบริโภคโดยเฉพาะสิ่งของที่เปนเครื่องอํานวย

                     ความสะดวกในลักษณะที่เหมาะสมกับฐานะทางเศรษฐกิจ โดยการวางแผนการใชจายเงิน
   46   47   48   49   50   51   52   53   54   55   56