Page 348 -
P. 348
โครงการรวบรวมและจัดทําเอกสารวารสารอิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
วารสารมนุษยศาสตร์ ปีที่ 20 ฉบับพิเศษ (2556) 337
นอกจากจะให้ความส าคัญแก่ประเด็นเรื่องผู้หญิงและเพศสถานะแล้ว
ข้อเสนอของงานวิจัยข้างต้นยังผนวกเอาการประเมินค่าวรรณกรรมที่อิงอยู่กับ
“ความสมจริง” อันเป็นคุณลักษณะของวรรณกรรมที่ผู้เขียนสร้างขึ้นเพื่อชักจูง
ความคิดความรู้สึกของผู้อ่านเอาไว้ด้วย กอปรกับความสัมพันธ์ระหว่าง “ชีวิตกับ
งาน” ของนักเขียน (“ช่วงระยะเวลาตลอดจนประสบการณ์ชีวิตและปัญหาความ
ขัดแย้งในเรื่องชีวิตคู่ของผู้เขียนอาจส่งผลให้งานเขียนมีการเปลี่ยนแปลงและ
พัฒนาขึ้น”) สอดคล้องกับข้อค้นพบจากงานวิจัยเรื่อง “ความรัก” ในนวนิยาย
ของวิมล ศิริไพบูลย์: การศึกษาเชิงจิตวิทยา (2540) ที่ผู้วิจัยในสาขาทดลองใช้
แนวคิดทางจิตวิทยามาวิเคราะห์ตัวบทโดยเสนอข้อสรุปไว้ตอนหนึ่งว่า
ความสามารถของผู้เขียนในการสร้างตัวละครท าให้
ตัวละครมีพฤติกรรมที่สมเหตุสมผลเช่นเดียวกับมนุษย์ในชีวิต
จริง ดังนั้น ตัวละครจึงมีชีวิตชีวาดึงดูดความสนใจของผู้อ่านใน
ฐานะที่เป็นองค์ประกอบส าคัญของนวนิยายได้เป็นอย่างดี การ
ที่ตัวละครมีความสมจริงจึงเสมือนสื่อที่ผู้เขียนใช้ถ่ายทอดให้
เห็นคุณค่าความรักเชิงอุดมคติที่มีความงดงามและเป็นเชิง
สร้างสรรค์ในสังคม […] อาจมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบความรัก
ของชายหญิงไปสู่ความรักเพื่อสังคมอันเป็นความรักระดับสูง
กว่า แม้ทัศนะบางประการของผู้เขียนที่มีต่อความรักชายหญิง
ไม่สามารถเป็นไปได้ในชีวิตจริง เช่น ความรักคือการให้ทั้งชีวิต
และวิญญาณ อย่างไรก็ตามทัศนะต่างๆ ของผู้เขียนที่มีต่อ
ความรักก็ท าให้ผู้อ่านรู้จักความรักในแง่มุมต่างๆ รวมทั้งตัว
ผู้เขียนลึกซึ้งยิ่งขึ้น (อัจจิมา อินทรีย์, 2540: 114)
ทัศนะของทมยันตีที่มีต่อความรักเป็นความรักที่ตั้งอยู่บนฐาน
ความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชาย โดยผู้เขียนพยายามน าเสนอความรักในอุดมคติที่
ตัวละครสามารถสละชีพเพื่อบูชาความรักได้ การตีความของผู้วิจัยข้างต้นยังส่อนัย
